İbreti Alem İçinde.

 

    İbreti Alem İçinde

 

Hayat beni okudu dedi ben kendimi okudum

Hayat gönülleri doku dedi ben kendimle oldum

Bu bir tezat ne zaman anladım bilmem amma

İbreti alem içinde kendimi kaybettim şimdi buldum

 

Bir bakayım dedim geride bende neler kaldı

Oysa beni benden alan bende neyim varsa aldı

Elimde bomboş düşlerimle hayallerim böyle kaldı

İbreti alem içinde kendimi kaybettim şimdi buldum

 

Uzandım aldım benden ayrı kalanları tozlu raftan

Çıkardım üstündeki o renkli ipekli kaftanı o andan

Önce Rabbim kendisini buldurttu sonra beni o an

İbreti alem içinde kendimi kaybettim şimdi buldum

Mehmet Aluç

Hüsran Şehrindeki Meçhuller Mezarlığındayım

Ben sana değil kaldırımlara küstüm

Adına Arnavut kaldırımları dedikleri

Arnavut gibi inatçı olduğunu düşündüğüm

Hatta Arnavut biberi gibi acı olan gözde yaş akıtan

Tam ismine layık evet evet tam ismine layık

Her yürüdüğümde yerlere sensiz düşerim

Sen giderken seni düşürmedi kucağıma

İzin verdi gitmene beni soluksuz akşamlara taşıdı

Takılmadı ayaklarına kaldırımlar bir çalı gibi bir diken gibi batmadı ayağına

Yere düşürürken kanatmadı o bal dudaklarını

Kanatmadı o pamuk avuç içlerini

Yüreğimin kanmasına izin verdi

Bense şimdi her kaldırımda yürürken düşüyorum

Üşüyorum ısıtmıyor güneş beni senin gibi

Gözlerimde seherin sabahı doğar akşamlarım olmaz

Sabahın seherinde eser rüzgârlar üşürüm

Gözlerime uykularım dolmadı firar ettiler sen gibi

Ben sana değil kaldırımlara küskünüm ondan üzgünüm

Biliyorum küskün olmam kaldırıma bir zarar vermeyecek

Ama o kızgınlığım firar ederek gitmeni unutturacak diye umuyordum

Ama olmuyor her saniye yüreğime saplanıyorsun

O firari bakışlarınla

Kaldırımlar yollarım güneşim gündüzüm sözlerim olmuş lal

Sığamıyorum ne hasret ne de vuslat gel bende diyor kal

Özlemin beni çekiyor istemsizce uçurumlara

Bağlamışım ayağıma koca bir kaya sürüklenmemek için peşinde

Takılmadı ayaklarına kaldırımlar bir çalı gibi bir diken gibi batmadı ayağına

Yere düşürürken kanatmadı o bal dudaklarını

Kanatmadı o pamuk avuç içlerini

Yüreğimin kanmasına izin verdi

Bense şimdi her kaldırımda yürürken düşüyorum

Üşüyorum ısıtmıyor güneş beni senin gibi

Geride kalanları arıyorum her yer bomboş

Gönlüm diyor delicesine koş

Adım atacak dermanım mı var

Kırılmış ayaklarım kollarım bir umudum var sağlam dipdiri

Yıkarken gönlümdeki kiri biran alıyorum nefes

Ondan sonra sıkışıyor bu sinemdeki kafes saklanıyorum

Saklanıyorum aydınlıkta karanlığa koşuyorum

Belki seni karanlığında bulmayı umuyorum

Ama kayboluyorum kayboldukça unutuyorum seviniyorum

Artık ne yürüyeceğim önümde kaldırımlar var

Ne de bir dünya var

Karanlığım var

Ayağıma bağladım kocaman kaya ve ağırlığı var

Takılmadı ayaklarına kaldırımlar bir çalı gibi bir diken gibi batmadı ayağına

Yere düşürürken kanatmadı o bal dudaklarını

Kanatmadı o pamuk avuç içlerini

Yüreğimin kanmasına izin verdi

Bense şimdi her kaldırımda yürürken düşüyorum

Üşüyorum ısıtmıyor güneş beni senin gibi

Gidenler dönmez biliyorum

Ama bir teselli bekliyorum

Zamanı geriye sarmak çok zor ama hatıralar her an yanımda

İçine girince gezince acı veriyor tıpkı kaldırımlar gibi

Pişmanlıklarınla dolu anı zamanı arıyorum

Belki içine düşmüşsündür de çıkamıyorsundur diye

Çıkmadı önüme rastlayamadım pişmanlıklar şehrine varamadım beklide

Gözlerim son uykuyu arıyor

Ama sensizde uyumak istemiyor kapatamıyor kirpiklerini

Gönlünde kaybettiğin tahtını arıyorum

Azgın sular bu gönlümden daha durgun

Her şeyi kalbime gömüyorum

Kendimi de hüsran şehrinde meçhuller mezarlığına gömüyorum

Artık adresim hüsran şehrindeki meçhuller mezarlığıdır

Arama kaderde sildim yollarını izini bulamazsın

Ben sürünerek buldum yolunu

Anlayacağın bir iz bulamazsın

Belki gazel olursa o yüreğin o kadar hafif

Üzgünlük ve pişmanlıktan kurumuş olarak

Belki rüzgâr seni o zaman savurur istemsizce

Getirir seni bahtımın gülmeyen mezarına

Hüsran şehrindeki meçhuller mezarlığına

Takılmadı ayaklarına kaldırımlar bir çalı gibi bir diken gibi batmadı ayağına

Yere düşürürken kanatmadı o bal dudaklarını

Kanatmadı o pamuk avuç içlerini

Yüreğimin kanmasına izin verdi

Beklide burada sensiz olmam gerekiyordu izin verdi

Beklide her düştüğümde gülüyordur senin gibi

Zevk alıyordur bilinmez

Bense şimdi her kaldırımda yürümüyorum ve düşmüyorum

Üşüyorum da artık ısıtmıyor güneşimde battı benimle

Yalnızlığın var mı yok mu bilmiyorum ama

Benim yalnızlığım sarsın seni buz gibi

Titre üşü ısınma artık bir ömür diyemeyeceğim

Çünkü hala mezarımda yatarken usulca geziyorsun içimde

Hissediyorum ruhum benden ayrı olsa da

Sen hala içimdesin

Eğer gelirsen sağım solum sobe

Artık birazda sen ebe ol ben saklanayım

Mehmet Aluç / Âşık Gülveren

Ölüm Yazılır Arakanda Satır Katır

 Ölüm yazılır Arakanda satır katır

Zalimi götürmek için bekliyor katır

Katır götürmez der leştir çukura yatır

Toprak kabul etmez onun her yeri bayattır

Ölüm yazılır Arakanda satır katır

Ey Müslüman al gönlünü Arakanda yatır

Ölümü değil şiiri gülümsemeyi yaz satır satır

Bitsin ya artık çektirilen bu kahır

Mehmet Aluç / Âşık Gülveren

Seher Vakti

İzin verir misin yanına gelsem

Bana candan güldüğünü görsem

Seher vakti gibi gönlüme essen

Gözlerinin içinde ben hep görünsem

Gözlerimin içinde hep seni ben görsem

Kusurlarım olursa gitmesen hep kalsan

Hatamı anlasam hep sana sarılsam

Karşına otursam gözlerinin de kalsam

Gözlerinin içinde ben hep görünsem

Gözlerimin içinde hep seni ben görsem

Bilirim bu gönlüm sensiz zinhar gülmez

Dünyalar benim olsa da bu gönlüme yetmez

Ölüme bu gönlüm seni son defa görmeden gitmez

Gözlerinin içinde ben hep görünsem

Gözlerimin içinde hep seni ben görsem

O candan bakışınla bu gönlümü sen yak

Geç karşıma sana baktığım gibi bana bak

Al aşkımla ben sen o narin koluna tak

Gözlerinin içinde ben hep görünsem

Gözlerimin içinde hep seni ben görsem

Ayrılık iline düşen bir ömür boyu gülmez

Beklese de vuslatı ayrılık iline gelmez

Ötelere gitmiştir gitmeden sana gülümsemez

Gözlerinin içinde ben hep görünsem

Gözlerimin içinde hep seni ben görsem

Âşık Gülveren’im candan seni ben severim

Seni bırakıp ben gurbet ile nasıl sensiz giderim

Sen yoksan bu yanımda elbet ben sensiz biterim

Sen varsan yanımda aşkınla bana yetersin derim

Gözlerinin içinde ben hep görünsem

Gözlerimin içinde hep seni ben görsem

Mehmet Aluç / Âşık Gülveren

Gam Kervanı İle Yürüme

Gam kervanı ile yürüme sakın kara gözlüm 

Beni bırakıp ta gitme geride bırakma ölüm

Muhabbet ilinin suyumu söyle bana çıktı

Seversen Mevla’yı beni bırakıp gitme gülüm 

Sensizlik kahırdır gözyaşı değil inan ki ölüm

Dileme gamı seç sabırla sen gönülde sevmeyi

Yoksa bir parça sevgin gülümse unut sen gitmeyi

Geç karşıma sen seyret bendeki gülümsemeyi

Seversen Mevla’yı beni bırakıp gitme gülüm 

Sensizlik kahırdır gözyaşı değil inan ki ölüm

İnsan dedikleri gönülden açan bir gül imiş

İnsan kadir kıymet bilmezse gönül bilir imiş

Gönülden gönül’e yollar bir köprü imiş

Seversen Mevla’yı beni bırakıp gitme gülüm 

Sensizlik kahırdır gözyaşı değil inan ki ölüm

Âşık Gülveren’im sen var o yâre gönül vermeye

O gülümsemez ise sen var onu candan gülümsetmeye

Nazlı yâr gülünce otur sen o güzelliği var seyretmeye

Seversen Mevla’yı beni bırakıp gitme gülüm 

Sensizlik kahırdır gözyaşı değil inan ki ölüm

 Mehmet Aluç / Âşık Gülveren

Yola Çıksak ta Varsak Nur Resule

Yola çıksak ta varsak Nur Resule

Yolları kaplasa da dikenle varırız güle

İman varsa aşılır el ele kapalı yollar

Vazgeçmeyelim bu yolda bile bile

Yağsa yollarımıza alazdan şule

İman Kur’an’la aşılır her kule

Yola çıkmalıyız bizler çok acele

Vazgeçmeyelim bu yolda bile bile

Bize yakışmaz durmak asık suratlı

Olmalıyız birazda gönülde anlayışlı

Mazlum bekler bu yolda ağlamalı

Vazgeçmeyelim bu yolda bile bile

Nur Kur’an hayatımıza düzen verecek

Ağlayanlar biz varınca elbet gülecek

Biz yardım etmesek kim bize yardım edecek

Vazgeçmeyelim bu yolda bile bile

Düşmanlar yokluğumuzda cirit atıyor

Nur Resul bize ötelerde bakıyor

Masumların ağlaması yüreğimizi yakıyor

Vazgeçmeyelim bu yolda bile bile

Nur Nebiye varmak için yola çıkmalı

Zalimlerin niyetini çok iyi anlamalı

Kardeşlik bizimdir yüreğimiz kanamamalı

Vazgeçmeyelim bu yolda bile bile

Âşık Gülveren’im hayat bu şifreli

Şifreyi Nur Kur’an Sünnet ile çözmeli

Bu hayatın sonunda ölüm var bunu bilmeli

Vazgeçmeyelim bu yolda bile bile

Mehmet Aluç / Âşık Gülveren

Otuz Ağustosu Biz Tarihe Böyle Yazdık

Zaferleri şanla biz tarihe böyle yazdık

Silah yoktu bu elde o alnı karışladık

İman tokadı ile suratına biz vurduk

Otuz Ağustosu biz tarihe böyle yazdık

Görmedi mi o düşman gözü şanlı akını

Al bayrağa akıttı şehidim o kanını

Geride düşündü o kalanını vatanı

Otuz Ağustosu biz tarihe böyle yazdık

Terk eder miyiz bizler bu özgür hürriyeti

Sildik süpürdük gelen o kini o nefreti

Gördük imanı ile şahadete gideni

Otuz Ağustosu biz tarihe böyle yazdık

Takılmıştı imanlar mermisiz süngülere

Varmak istiyordu ya özgür istiklaline

Dalgalanırken bayrak vatanın cennetine

Otuz Ağustosu biz tarihe böyle yazdık

Karanlık o geceye binlerce yıldız doğdu

Düşmanın nefretini iman o gece boğdu

İşte o şafak vakti hilal yeniden doğdu

Otuz Ağustosu biz tarihe böyle yazdık

Şimdi geleceği biz bu vakit’e kuralım

O şehitlerimize selama biz duralım

Anlamayanlar varsa yeniden yaşatalım

Otuz Ağustosu biz tarihe böyle yazdık

Âşık Gülveren’im der biz hepimiz neferiz

Bu vatan bayrak için ölüme biz gideriz

Bir ölürsek biz eğer binlerce diriliriz

Otuz Ağustosu biz tarihe böyle yazdık

Mehmet Aluç / Aşık Gülveren